Ósmy.

Na początku informacja. Ponieważ nie mam czasu na dodawanie postu, zawieszam blog na około miesiąc. Musze trochę nadrobić. Napiszę kilka rozdziałów, żeby mieć na zapas.

Za 8 komentarzy jest nowy rozdział.

--------------------------------------------------

Obudziłam się, skorzystałam z porannej toalety i zajrzałam do Caitlin. Nie spała całą noc, a ja czułam się winna, bo to wszystko stało się w jej urodziny.

- Przepraszam – szepnęłam

- Ale za co ? – powiedziała zachrypniętym głosem

- Że Ci zepsułam urodziny – powstrzymywałam łzy

- To nie Ty tylko on ! – schowała głowę pod poduszkę – zapomnijmy o tym.

- Nie mogę ! Byłam jego fanką dwa lata. Co z tego, że się nim nie interesuje. Nie chciałam, ale i tak codziennie o nim myślę i zastanawiam się czy dobrze zrobiłam. Tego się po prostu nie da zapomnieć. On jest moim życiem. Tylko żałuję, że to akurat taki typ. Chcesz zostałaś sama ?

- Nie. Może się przejdziemy ? Muszę się przewietrzyć.

- Z chęcią – uśmiechnęłam się i wyszłam. W drodze do swojego pokoju przypomniało mi się coś i się wróciłam

- Caitlin ! Za dwa dni idziemy do szkoły !

- Przecież my nie chodzimy do szkoły. To do nas przychodzi nauczyciel.

- Szkoda. Nudno tak będzie.

- Ale jak powiedz Oscarowi i Pattie to Ci chyba nie zabronią chodzić do szkoły.

1 września

Do szkoły postanowiłam założyć to. Udało mi się namówić Caitlin, żeby chociaż przez kilka dni chodziła do szkoły na próbę. Zjadłyśmy razem śniadanie i wyszłyśmy z domu.

W końcu dotarłyśmy do szkoły. Wzięłyśmy głęboki oddech i weszłyśmy do budynku.Byłam wściekła, dopiero co zapomniałyśmy o Justinie, a teraz znowu go spotkałyśmy.

- To nie może być przypadek – myślałyśmy

- A wy co tu robicie ? – odezwał się chamsko

- Na pewno nie niszczymy ludziom życia tak jak ty – odparłam

- Po kim jesteś taka ?

- Jaka ?!

- Pyskata !

- Zrób mi taką przyjemność i zajmij się sobą, okej ?

- Może. – wywrócił oczami i poszedł

Coś mi się wydawało, że Caitlin polubi tę szkołę, pomimo Justina. Pewnie będzie chciała się na nim odegrać. Ja też mam taką ochotę. Nauczyciele jak na razie wydają się spoko, a ludzie nie ważni. Mam Caitlin. Co do mundurków chciało mi się śmiać, jak je zobaczyłam. Dziewczyny mają krótkie beżowe spódniczki, a chłopacy strasznie obcisłe spodnie, też beżowe.

Wracałam z Cait ze szkoły, byłam tuż przed domem, kiedy zobaczyłam coś dziwnego. Napis ‘’Oscar William ‘’ Był biały, a nie czarny, w dodatku się mienił.

- Też to widzisz ?

- Co ?

- No ten napis.

- No co ? Czarny napis jak zawsze.

- Nie ważne..

Po szkole zjadłam obiad, spakowałam się do szkoły i zamulałam przed komputerem. Nie mogłam się doczekać pierwszego dnia w szkole. Strasznie mi się nudziło, więc postanowiłam szybko iść spać.

Wpis w pamiętniku:

1.września

Strasznie się zmieniłam od przeprowadzki. Nie wiem co mnie zmieniło, ale to mnie przeraża. Ludzie mnie wywalali z domu, bo mieli mnie dość. Nie ważne, zobaczymy co bd jutro..

Siódmy

- Eem. Co ty robisz? – spytałam zaskoczona

- Wiesz.. Zobaczyłam taką ładną dziewczynę, to postanowiłem pomóc.. Mogę? – powiedział biorąc ode mnie soki

- Jasne. Czego chcesz ? –rzekłam

- No przecież mówię, że chcę Ci pomóc. – odpowiedział – Jak Ci na imię ?

- Justine. A tak wg to co tu robisz? Przecież ty jesteś Justin Bieber. Nie szwendasz się chyba po takich wsiach, nie ? – zaczęłam zadawać masę pytań

- Byłem dzisiaj na takim jakby spotkaniu z beliebersami którzy mają cukrzycę.. Ale wydawało mi się, że już Cię gdzieś widziałem. – odpowiedział

- Odprowadzałam Caitlin na te „ zebranie ‘’, więc może mnie tam gdzieś zobaczyłeś.. Ma dziś urodziny, to dałam jej te papiery i ... – zorientowałam się, że zaraz wszystko wygadam

- Jakie papiery? Co ty wg mówisz? – zaczął wypytywać

- Nie nic. Po prostu ją odprowadziłam tam. – próbowałam się wykręcać – Muszę iść. Daj soki.

- Poczekaj. Może Cię odprowadzę. Gdzie mieszka Caitlin ? – mówił, nie chcąc mnie opuścić

- Razem mieszkamy. – odpowiedziałam

- No to.. Może zrobimy jej niespodziankę ? – spytał

- No.. Okej.

Kiedy doszliśmy do domu, zadzwoniłam do Cait, by wyszła i pomogła mi z sokami. Justin schował się za rogiem domu. W końcu Caitlin się zjawiła.

- Może się przejdziemy ?

- Eem. A po co ?

- No bo muszę Cię gdzieś zaprowadzić.

- Okej. Mam się bać ?

- Nie. Masz się cieszyć ! haha

Justin cały czas szedł za nami. Robił to tak delikatnie, że nie było nic słychać. Nie wiedziałam już gdzie iść, aż odwróciłam Cait i powiedziałam :

- Niespodzianka !

- O matko ! Justin ?!

- To ja – uśmiechnął się

- Ja może was zostawię.

Poszłam do domu, lecz nikt już nie imprezował. Caitlin przyszła po jakiś trzydziestu minutach. Wbiła do domu pokazując mi jakąś karteczkę.

- Co to ?

- Numer !

- Kogo ?

- Justina !

- Aaa. No tak. Jak było !

- Zajebiście ! – opowiadała mi jak było z Bieberem, kiedy usłyszałyśmy jego głos:

- Ha ! Wygrałem ! Mówiłem, że się nabiorą. Stawiasz jutro kolację – chodził w tę i z powrotem po naszym ogródku

- On nas wykorzystał – stwierdziłam – wiedziałam. Dlatego odeszłam z rodziny beliebers. Wiedziałam, że on taki jest – napłynęły mi łzy do oczu

- Jak on mógł ?! Nienawidzę do ! – pobiegła do swojego pokoju płacząc

Nie miałyśmy pewności, że o nas mówił, lecz po tych słowach byłam już tego pewna :

- Scooter nie wykręcisz się już teraz ! – mówił dalej – zagadałem do dwóch lasek w 10 minut. Chciałeś? Masz !

Wielka rozpieszczona gwiazda. Nienawidzę ich wszystkich. Tak bardzo chciałam iść na jego koncert. Byłam pb dwa lata.

Postanowiłam coś z tym zrobić. Wyszłam z domu, zabrałam mu tą głupią komórkę i rzuciłam na ziemię. Oczywiście zaczął się na mnie drzeć, ale ja nie dałam sobą pomiatać.

- Jeśli myślisz, że możesz robić co chcesz bo jesteś gwiazdką, to się grubo mylisz! Nie obchodzi mnie twoje życie prywatne, ale trochę szacunku do człowieka się należy. Życzę lepszego traktowania ludzi – dałam mu z plaskacza i wróciłam do domu.

Resztę dnia płakałam i zastanawiałam się jak można takim być. Ze zmęczenia zasnęła bardzo wcześnie.

----------------------

Sory, za same dialogi.

Co do konkursu, to jest odwołany bo nikt nie bierze udziału xdd

Prooszę zaproś tu kilka osób.! Blog się rozpada ! Skomentuj chociaż !

12 komentarzy to nn :D

Nie obiecuję, że szybko dodam nową :D

Do następnej !

Ogłoszenie + konkurs.

Bardzo przepraszam, że nie piszę nowej notki, ale po prostu nie mam czasu. Jak mam to nie wenę i nie mam chęci pisać bloga. Będę go kontynuowała, ale nie bd już tak często dodawała rozdziały.

Niestety przez ten czas napisałam z ok. pół rozdziały. Więc mam dla Was w tym czasie konkurs.

Zasady:

- Musisz być obserwatorem bloga.

- Musisz zaprosić jak najwięcej osób na bloga. One muszą napisać kto ich zaprosił i podpisać się nickiem z tt albo z google.

- konkurs trwa do 27.11.11r.

Nagrody:

Miejsce 1 : Umieszczenie osoby w Top 3 na pierwszym miejscu + można poprosić o 3 dedykacje ( szczegóły niżej ).

Miejsce 2 : Umieszczenie osoby w Top 3 na drugim miejscu + można poprosić o dedykacje 2 słów.

Miejsce 3 : Umieszczenie osoby w Top 3 na trzecim miejscu + można poprosić o dedykacje 2 słowa.

Dedykacje:

Piszesz w komentarzu jakie lubisz słowa, a ja w najbliższych trzech rozdziałach postaram się je umieścić.

Zgłoszenia w komentarzach.

Do zobaczenia ! ;*

SZÓSTY

Oczami Justine

Caitlin już od czterdziestu minut siedzi na tym spotkaniu z Justinem i innymi dziewczynami. Ja chowam się za krzakami spoglądając od czasu do czasu na niego przez okno. Swag to on ma ale nic więcej. Nie wiem co ja w nim widziałam. Nagle zadzwonił mój telefon.

- No gdzie jesteście ? – spytała Jasmine jakby miała do mnie żal – Ryan już wraca.

- Cait jeszcze tam siedzi. – odpowiedziałam

- To niech się lepiej pośpieszą – powiedziała rzucając słuchawką

W końcu postanowiłam klapnąć* sobie na trawie. Po jakiś dwudziestu minutach usłyszałam jak wszyscy wychodzą. W tym charakterystyczny głos JB.

- Mam nadzieję, że się jeszcze kiedyś spotkamy. – oznajmił Biebs

- Ja jestem pierwsza – powiedziała Caitlin. Była szczęśliwa. Jeszcze jej takiej nie widziałam. Cały czas była uśmiechnięta, jakby nie panowała nad tym.

Po powrocie do domu próbowałam uspokoić Caitlin. Nie było to łatwe, bo sama nie miałam już na nic siły i musiałam wziąć insulinę. Jednakże* już po chwili Cait zdążyła sama się uspokoić. W końcu usłyszałyśmy dzwonek do drzwi. W drzwiach ukazał się Ryan. Co dziwne poruszał się prawie jakby nigdy nic. W końcu zaczęliśmy świętować. Tort był pyszny,a goście przemili. Impreza się udała. Na początku graliśmy w butelkę.

- No to powiedz nam Ryan.. Imię dziewczyny, którą kochasz. – powiedziała wredna Jasmine

- To dla mnie osobista sprawa i nie powiem. – próbował się wymigiwać

- No weź. Wszyscy jesteśmy ciekawi ! – naciskała

- Jasmine. Pogódź się z tym, że nie wszystko musisz wiedzieć. – odezwałam się

- A ty się nie wtrącaj ! – krzyknęła

- Wiecie co.. Ja chyba pójdę do sklepu po picie, bo się kończy.. – powiedziałam próbując uniknąć strasznej prawdy

- To dobry pomysł – rzuciła Jas z wścibskim spojrzeniem, a ja odwzajemniłam.

Wyszłam z domu obawiając się kolejnych nurtujących pytań Jasmine. Strasznie bałam się, że Ryan im wszystko powie, bo nie wytrzyma.

Doszłam na miejsce, zakupiłam pewne produkty i wyszłam ze sklepu. Spokojnie szłam, wdychałam świeże powietrze i zastanawiałam się dlaczego stamtąd poszłam. Powinnam coś powiedzieć coś Jasmine, a nie po prostu uciec od problemu. Nagle usłyszałam, jakby ktoś za mną szedł. Odwróciłam się, lecz nikogo nie było. Pewnym krokiem pognałam dalej. W końcu nie wytrzymałam.

- Kim jesteś i czemu ciągle za mną łazisz ?!

Ku memu zdziwieniu ujrzałam znajomą mi twarz. Przez kilka minut nie mogłam poznać osoby stojącej przede mną. Byłam tylko pewna, że to chłopak i go znam. Stojąc kilka minut naprzeciwko człowieka uświadomiłam sobie kto to..

______________________________

Jednakże* - dedykacja dla Evy

______________________________

Podoba się ?? Dzisiaj chyba mam wenę.. Sorka, że cały miesiąc nie pisałam ale nie mam po prostu czasu. Jak mi się uda wyjść ze znajomymi na dwór to cud. Więc teraz nie bd tak często pisała ;pp.

Pojawił się komentarz, że za dużo wymagam komentarzy, więc teraz chcę z 11 ;p.

Papa mordeczki !

Piąty

Wyszłam z pomieszczenia pełnego wielu chorych lubi. Znalazłam się w długim korytarzu po czym weszłam do pokoju 69. Lepszego numerka nie mógł mieć. Ryan nie spał. Poprosiłam Caitlin, żeby zostawiła nas samych. Gdy już byliśmy sami wyjaśniliśmy sobie kilka spraw i nadal jesteśmy przyjaciółmi. Ale takimi prawdziwymi przyjaciółmi. Na pożegnanie dałam mu buziaka w policzek, takiego koleżeńskiego i wyszłam. O mało się nie popłakałam. Następnie wraz z Caitlin wybrałyśmy się do lekarza, który obejrzy moją nogę. Okazało się, że nie tylko obejrzał lecz założył gips. Dostałam kule i zakaz wysilania się na sześć tygodni. Szczerze mówiąc to się ucieszyłam. Albo nie będę w ogóle chodzić do szkoły, albo nie będę ćwiczyła na w-fie. Ucząc się chodzić o kulach wróciłyśmy do domu. Po drodze opowiedziałam Caitlin o całej zaistniałej sytuacji. Zabawnie było patrzeć na jej miny. Gdy doszłyśmy do domu powiedziałam Pattie, że się potknęłam i złamałam nogę, a z Ryan’em jest ok. Wzięłam czekoladę, bo brakowało mi cukry i poszłam do siebie. Włączyłam laptopa, który pozostał mi w spadku po mamie i weszłam na twittera. Nie wiem po co tam w ogóle wchodzę skoro są tam same fanki Bieberka. Ważne, że są miłe i da się z nimi pogadać nie tak jak mówią anty, że to same plastiki. Zaczęłam się kłócić z jakąś Belieberką, że umie rysować lecz coś mi się przypomniało. Jutro Caitlin ma urodziny ! Jak najszybciej wyszłam z domu. Szukając sklepu typu empik natrafiłam się na ciekawą ulotkę.

‘ Justin Bieber wspiera osoby chore na cukrzycę. Już 09.06.11r w naszym mieście. Jeśli masz cukrzycę zgłoś się do nas tego dnia w szkole nr sześć o godzinie 12.00.

Szczerze mówiąc zdziwiłam się. Taki wielka gwiazdka w takim małym mieście ? W pewnym momencie mnie olśniło. Przecież Caitlin jest belieberką czy kimś tam. Postanowiłam wrócić do domu. Spotkanie z Justinem będzie najlepszym prezentem. Wróciłam do domu i zaczęłam szukać wyników, że mam cukrzycę. Po około godzinie szukania znalazłam je. Pokój wyglądał jak po wojnie. Dosłownie. W pewnym momencie do pokoju weszła Caitlin.

- Co tu się dzieje ?! – spytała z niedowierzaniem

- Nic specjalnego. Szukałam czegoś. – odpowiedziałam

- Widać, że bardzo Ci na tym zależało - powiedziała śmiejąc się

- A żebyś wiedziała. – rzekłam.

Zaczęłam sprzątać w pokoju. Caitlin mi pomogła.

Gdy zaczęło się robić późno skorzystałam z toalety i poszłam spać.

Następny dzień.

Obudziła mnie Jasmine. Poszłyśmy po tort dla Caitlin. Przed drzwiami go położyłyśmy i weszłyśmy w sumie napadłyśmy na Caitlin.

- Wstawaj to jest napad ! – powiedziałam całkiem poważna

- Ja nie żartuje – dodała Jasmine

Po chwili rzuciłyśmy się do łóżka składając życzenia Cait.

- Dziękuję Wam. Jesteście kochane.

- Ale to nie koniec atrakcji

- Haha. Nie powiecie mi o co biega, nie?

- Oczywiście, że nie. Wstawaj, ubieraj się to się dowiesz !

- Już lecę.

Zeszłam na dół dokończyć śniadanie. Ponieważ była już 11.15 zaczęłam pośpieszać Caitlin. Sama byłam podekscytowana. Mimo, że go nie lubiłam chciałam go zobaczyć. Po długim oczekiwaniu Cait zeszła na dół. Wyglądała ślicznie. Miała lekki makijaż i proste włosy. Wyszłyśmy z domu. Jasmine została w domu, bo dzisiaj wieczorem Ryan wraca ze szpitala.

Caitlin poprowadziła mnie do szkoły, bo ja nie wiedziałam dokładnie gdzie to się idzie. Po chwili byłyśmy na miejscu. Nagle przed nami ktoś stanął. Nawet się nie zorientowałam, a Caitlin już płakała w ramionach Justina. Nie wiedziałam, że moja choroba może tak ucieszyć drugiego człowieka...

Oczami Caitlin.

O co tu chodzi ? Właśnie płaczę i przytulam się do Biebera. Co ja tutaj robię ?! A tak przy okazji Justin ślicznie pachnie. I ma miękki policzek. Zaraz. Co ?! Czyli ja mu dałam buziaka w policzek ? !

Szczeniackimi oczami pięknego siedemnastolatka [ czyt. Justina ]

- Wow. Widziałem płaczące fanki pod sceną ale ona... Ona ślicznie pachnie i jest urocza. Wtuliła mi się w ramiona jakby mnie znałam od małego. I do tego ten całus w policzek. Swaag. – myślałem..

_____________________________________________________

Mam nadzieję, że się podoba. Komentujcie ! 14 komentarzy to nowy rozdział :D

Czwarty.

Najpierw muszę coś wyjaśnić. Dostałam anonima, że moje opowiadanie jest żałosne. Że nie możliwe jest to, że dziecko z domu dziecka ma laptopa. Więc tak:

Po pierwsze : Czepiasz się o gówno

Po drugie: Może tak jak ktoś napisał w komencie ona go znalazła, może miała przed wypadkiem w domu. A może po prostu wystarczyłoby poczekać na dalsze rozdziały ??

Dziękuję.

Teraz do blogowiczów :

Strasznie dziękuję za 19 komentarzy i 10 obserwatorów. Do tego ponad 650 wejść. Dziękuję za wszystko. Dlatego mam dla was długi rozdział :D Tym razem 14 komentarzy to nowy rozdział :D Miłego czytania :*

_____________________________________________________________

Następnego dnia obudziłam się ok.10. Ubrałam rurki, zwykły t-shirt oraz czarne conversy. Zeszłam do jadalni by zjeść śniadanie. Przy stole siedziała jakaś dziewczynka o imieniu Selena i chłopak, Brian. Oboje odnosili wrażenie ponurych. Nie odezwali się do mnie ani razu tylko ciągle mierzyli mnie wzrokiem. Spokojnie jadłam śniadanie, gdy do kuchni wpadł Ryan. Chciał ze mną pogadać, lecz nie miałam pojęcia po co. Szybko skończyłam śniadanie i poszłam za nim. Najprawdopodobniej byliśmy w piwnicy.

- Oscar kazał mi wczoraj Ci powiedzieć, żebyś tu nie wchodziła. Był strasznie zły. A zobacz co teraz robi. – powiedział przerażony

- O matko. – powiedziałam niedowierzająco. – ale co on daje temu kotu ?!

- Nie mam pojęcia.

- A byłeś tam kiedyś?

- Nie. On chyba wszystkim nowym mówi, żeby tu nie wchodzić.

- A Caitlin i Jasmine o tym wiedzą?

- Nie. One jeszcze śpią.

- Okej.

- Oscar tu idzie. Chodź.

Nawet nie zdążyłam odpowiedzieć, a złapał mnie za rękę i po chwili byliśmy w moim pokoju. Tak szybko biegliśmy, że wylądowaliśmy na łóżku. Zapanowała cisza, patrzyłam mu się w oczy, a on mi. W pewnej chwili Ryan zaczął się do mnie zbliżać. W końcu poczułam lekkie muśnięcie.

- Czemu to zrobiłeś ?! – dałam mu w twarz i wybiegłam z pokoju.

- Bo Cię kocham ! – usłyszałam

Wyszłam z domu kierując się na lewo. Krztusiłam się płaczem.

- Sama nie wiedziałam czy go kocham. Na spacerze zachowywał się jak kolega. – pomyślałam

Nagle poczułam pod nogą coś twardego. Momentalnie upadłam na ziemię. Próbowałam wstać, lecz za bardzo bolała mnie noga. Podniosłam ‘’ to coś ‘’ przez co się przewróciłam. To był kamień, miał trochę inny kształt niż zwykły kamień. Schowałam go do torby. Nie mogłam nic innego zrobić niż zadzwonić do Ryana. Niby się pokłóciliśmy ale to mój przyjaciel. Dzwoniłam z 5 razy lecz nie odbierał. Wpadłam na pomysł, by zrobić się jako zastrzeżony. Zadzwoniłam i za pierwszym razem odebrał.

- Tak ? – usłyszałam głos Pattie.

- Yyym. Jest Ryan ? - spytałam

- Słonko.. Tak się składa, że.. Ryan jest w szpitalu. – powiedziała płacząc

- Co ? Co mu się stało ?!

- Ponoć szedł dokwiaciarni. Był strsznie przygnębiony. I.. Potrącił go samochód.. Dużo samochód.. Tir..

- Kwiaciarni ?! Co on do cholery chciał tam kupić ?!

Zaczęłam płakać, wiedziałam, że to moja wina. Wszystko przeze mnie.

- Czemu zawsze ja musiałam wszystko spieprzyć ?! Po co wg żyję skoro wszystkim muszę zaszkodzić ?! – myślałam

- A gdzie znajduje się ten szpital ? – spytałam

- A gdzie jesteś ? – odpowiedziała pytaniem na pytanie

- No.. W lesie?

- Musisz dojść do rynku, skręcić w lewo, a potem już zobaczyć.

- Okej dzięki.

- Teraz muszę zadzwonić do Caitlin, żeby pomogła mi jakoś wstać i pójść do tego szpitala. – pomyślałam i tak zrobiłam

Oczami Caitlin

- Halo ? – odebrałam telefon od Justine. – Coś się stało ?

- Tak. Jestem w lesie, potknęłam się o jakiś kamień. Możesz do mnie przyjść. Powiem Ci wszystko na miejscu.

- Jasne. Już idę. Pa

- Dzięki. Pa

Po skończonej rozmowie ubrałam się i poszłam. Jakieś dziesięć minut później dotarłam na miejsce. Po całym lesie szukałam koleżanki. Było to naprawdę trudne. Zaczęłam krzyczeć:

- Justine. Justine ! Justine !!! - krzyczałam

- Idź do przodu. – usłyszałam wskazówki – teraz w lewo

W końcu znalazłam się koło niej.

- Co Ci się stało ?! – krzyknęłam

- Mówiłam Ci.

- Możesz wstać ?

- Nie. Ale muszę iść do szpitala.

- No i słusznie. Muszą coś z tobą zrobić.

- Ale nie chodzi o mnie.

- To o kogo ?

- Ryan’a. On jest w szpitalu.

- Co ?!

- Miał jakiś wypadek.

- Jak ty chcesz dojść do szpitala w takim stanie ?

- Normalnie. Jakoś sobie poradzimy.

- Spróbujemy. No wstawaj.

Oczami Justine

W końcu udało mi się wstać. Dzięki pomocy Caitlin jakoś chodziłam. Byłyśmy już w połowie drogi. W oddali widziałyśmy już szpital. Kiedy do niego weszłyśmy ja usiadłam na najbliższe krzesło, a Caitlin stanęła w kolejce, by spytać się w której sali znajduje się Ryan. Ja coraz bardziej się denerwowałam, a ta kolejka wcale się nie ruszała.

- Powinni coś z tym zrobić, przecież tak można by było stać do usranej śmierci. – myślałam

Ciąg Dalszy nastąpi...

Trzeci.

Znowu wyszedł krótki a zdawało mi się, ze będzie długi. Chociaż raz ; /. Nieważne. 12 komentarzy = nowy rozdział. Miłego czytania.

--------------------------

Po kilku godzinach rozpakowywania się i porządkowania rzeczy postanowiłam się przejść po okolicy. Oznajmiłam Pattie, że wychodzę, ubrałam buty i poszłam. Hm..

- Którędy pójść? Wtedy najprawdopodobniej szłam w lewo w takim razie zaryzykuję i wybiorę się w prawo. – pomyślałam

Dla zabawy ciągle wybierałam uliczki w prawo. Szłam przez jakiś.. rynek? Chyba to odpowiednie słowo. Nagle poczułam, że ktoś mnie pociągnął za rękę. W kilka sekund znalazłam się przy jakiejś grupie tańczących osób. Leciała muzyka, ludzie klaskali.

- Lewą nogę podnosisz, prawą skaczesz do przodu. Następnie lewą nogą skaczesz do przodu, i do tyłu.

- Co?? – powiedziałam śmiejąc się. W pewnej chwili poczułam rytm i zaczęłam tańczyć tak zwany Jerk

- Dziewczyno, ty masz talent – usłyszałam

Poczułam zdziwienie, zabawę, rytm a przede wszystkim, że to jest coś niesamowitego. Jeszcze nigdy się tak nie czułam. Gdy piosenka się skończyła usłyszałam drugą. Patrząc na nauczyciela nauczyłam się także dougie. Znowu te niesamowite uczucie. Spojrzałam na zegarek, było już późno więc postanowiłam się zbierać. Wzięłam tylko telefon do szkoły tańca i poszłam. Tym razem szłam cały czas w lewo. Nie wiem w jaki sposób ale znalazłam się w lesie. Tak, to cała ja. Zabłądziłam. Przypomniałam sobie, że mam w kieszeni mapę, którą podarowała mi pani z domu dziecka. Całe szczęście w oddali widziałam dworzec.

Bez problemu dotarłam do domu. Będąc blisko do domu zaczęło mi się robić słabo. Kiedy upadłam na ziemię przed oczami miałam łańcuszek z wisiorkiem w kształcie trójkąta.

Nigdy Wam nie mówiłam, że mam cukrzycę. Co jakiś czas muszę brać zastrzyki i mierzyć cukier. Wydaje się bolesne, ale ja się przyzwyczaiłam. Właśnie teraz zabrakło mi insuliny. Po kilku nieudanych próbach wstałam, wzięłam z ziemi łańcuszek i ostatnimi siłami weszłam do domu. Byłam bardzo blada. Gdy Pattie mnie zobaczyłam miała przerażającą minę.

- Skarbie co Ci jest?!

- Nie wiem czy wiesz, ale ja mam cukrzycę. Musisz mi dać coś słodkiego. Masz coś?

- Proszę. Jedz. – powiedziała podając mi Twix’a

Już po kilku minutach poczułam się lepiej. Oznajmiłam Pattie, że wszystko już dobrze i poszłam do pokoju. Szczerze mówiąc miałam więcej siły niż w lesie. Zaczęłam tańczyć Jerk, później dougie i tak w kółko.

- Co ty wyprawiasz ? – spytała zdziwiona Caitlin.

Wytłumaczyłam jej całą tą historię, aż zaczęłam uczyć ją tańczyć Jerk. Szło jej nieźle nie mówiąc o kilku upadkach na ziemię. Kiedy byłyśmy na tyle zmęczone, by skończyć zasiadłyśmy na dywanie. Pokazałam jej zdjęcie Oscara i Maxa z 1971r. Widać było, że się zainteresowała. Kazałam jej nikomu o tym nie mówić. W trakcie rozmowy do pokoju wbiegł zasapany Ryan. Trzymał kota i był smutny.

- Słuchajcie. Coś się z tym kotem dzieje. Nie chce nic jeść ani pić. Nie wiem co się dzieje. – powiedział co jakiś czas biorąc głębokie oddechy.

- No ale co my mamy zrobić? – odparłam

- Justine ? Mogę mu powiedzieć o tym zdjęciu?

- Tak, ale tylko jemu. Jak ktoś inny się o tym dowie będzie koniec.

Caitlin powiedziała wszystko Ryan’owi, a ten obiecał nie wygadać. Postanowiłam zadzwonić do weterynarza. Jutro mamy wizytę o 15.00. Z nadzieją, że kot przeżyje tę noc obejrzeliśmy film i poszliśmy spać.